Onu yazmışken, geçen seminer döneminin odamıza konukluğu pek seven ve birbirinden ayrılmayan bir çift güvercinini de ekleyeyim bari… Odadan zor vazgeçtiler.

Hayatın içi ışıtan armağanları… Çiçekler…Kuşlar…Çocuklar… Bu arada, ODTÜ’nün korumsu yollarında yabani atkestanelerinde renk yangınları da başlamış… Okul mevsiminin en güzel günleri…

“Bir sabah yağmur yağmış Beyoğlu’na. Ne de güzel yağmış kerata. Sanki yıldızlar yağmış yere.”

Belki sabahlardan bir sabah dersinde de bizim sınıf, şiir bilgisinin alt başlıklarından biri olarak “imge”yi öğreniyordu ve hocanın tahtaya yazdığı, bizim defterlere çektiğimiz dizeler arasında Cemal Süreya’nın “Adam”(1953) şiirinden seçili dizeler de vardı:

“Yıldızlar kıyamet gibiydi kaldırımlarda
Çünkü biraz evvel yağmur yağmıştı
Adam bulut gibiydi, hatırladı
Adamın ayaklarının altında
Yıldızların yıldız olduğu vardı
Adam yıldızlara basa basa yürüdü
Çünkü biraz önce yağmur yağmıştı.”

Elifin Günlüğü altında “/kitaplik”ı açtım. Şimdi ana blogla aynı temada bomboş bir alt blogum daha var. (Farklı temalar da denedim ama bütünlüğü korumak için şimdilik aynı tuttum.) Elifin Günlüğü’nün kategorilerinden “zamanda izi kalan”da adı geçenler başta olmak üzere, kitaplara ilişkin düşmek istediğim tüm tanıtım bilgilerini oraya işleyeceğim. Orası bir tür bilgi depolama alanı gibi olacak. Kişisel okumalarım ve yorumlarımın tümünün adresi ise elbette asıl blogum olacak…

Not: Çoklu blog için Hakkı Ceylan‘nın ve  Yakuter’de Ali Arslan’ın ilgili blog yazılarından yararlandım. Kaldı ki, linklerini verdiğim yazılarda belirtilen ilk aşamayı geçip blogunuzu açtığınızda, admin panelinize bir “ağ/network” sekmesini eklenmiş bulacaksınız ve bu sekmeyi tıkladığınızda da, açılan sayfanın sizi gayet sade ve anlaşılır bir sıralama içinde yönlendireceğini de göreceksiniz. Vasat bir İngilizce komutları anlamaya yeterli; yetmezse de yönlendirdiği dosya  ve klasör adlarına (wp-config.php,  wp-content) tanıdık olduğunuz için sorun çıkmıyor.

Benim yaptığım ve sonra düzelttiğim  bir hata, son aşamada .htaccess dosyasına kopyalamam gereken bölümü, mevcut satırları silmeden altına eklemek oldu. Sonuç: Alt blog açılıyor ama o blogda işlem yapacağım yönetim paneli gelmiyordu. Halledince, ünlü, “merhaba dünya” karşılamasına “başardımmmmm” diye yazdım:)

Yeni öğrendiğim bilgiyi ya da aşamaları bir yere not olarak düşüyorum. Çoklu blog notumda kendim için şu satırlar var (wildcard desteği gerekliliği için verdiğim linklerde belirtilen uyarı benim için sözkonusu olmadı.Uyarı filan gelmedi. Aldığım sunucu hizmetine teşekkür…):

1. wp-config.php dosyasında

/* Hepsi bu kadar. Mutlu bloglamalar! */

satırını bul; altına

define('WP_ALLOW_MULTISITE', true);

satırını yapıştır.

2. wp-content dosyasına blogs.dir klasörü ekle.

3. Blogun admin paneline gel, “ağ” ya da “network” seçeneğini tıkla. Orası seni üç adımda bu işlemin sonuna ulaştıracak:

a. wp-config.php dosyasına, üstte eklediğin kodun altına, bu sayfada verilen ilk iki maddedeki kodları yapıştır.

b. Üçüncü maddede verilen satırları da .htaccess dosyasına ekle. (Mevcut dosyadaki ilk satırımı saklı tuttum, diğer satırların yerine sayfada verileni kopyaladım. Önce eski içeriği kopyaladım ki ne olur, ne olmaz…) 

4. Bloga yeniden “giriş” yap. “Süper admin” oldun. “Yeni site ekle” komutu ve devamı en keyifli yanı zaten…

CSS heyecanımı çok basit bir dille anlattığımda Yakuter’in yorumu çok hoşuma gitmişti:) Öğrenmeyi ve uygulamayı seviyorum.

Yazın en güzel yanı, doğa yürüyüşlerine eklenmek oldu. Okul yoğunluğunda her hafta olmayacaktır; ama her fırsatta olacaktır. Bedeni sağlık ve keyifle ödüllendirmenin en güzel yollarından biri bence…

Aslında tatil benim için bitti, bu sabah, sınıf panosunun malzemesini elime aldığım dakikada…

Haftaya pazartesiden başlayarak… Hoşgeldin müstakbel yoğunluklar, sorumluluklar…

Sürekli rampa tırmandıktan sonra verdiğimiz uzun molanın ardından tekrar rampaya vurunca ben epey mızıkçılık yaptım. Eh 7.8 km.dir yürüyorduk, uzun mola da kafamda geri dönüş sinyali olarak yer etmişti, o halde dönmeliydik. :) Kimsenin beni dinlemesi gerekmiyordu elbette ve dinlemediler de… O zaman Kirazlı Yayla’yı göremezdik…

Yayla yolunda gökyüzünde süzülen ve o yöreye özgü olan (bu tip bilgiler de yürüyüş ekibinden bana kâr…) kara akbabaları gördüm (Kızılcahamam’da kocaman heykeli bile var’!). İnişi sonlandırdığımız Kızılcaören’de ise yüksekçe bir yerde ve ilk kez çok yakından iki yavru leylekle karşılaşmak sürpriz etkisi yaptı. Bir önceki gezide de ağaçkakan görmüştük.

Yine yeni yüzler, yeni tanışmalar; geçen haftakilerle uzun zamandır tanışıyormuş sıcaklığı… “Benden söz etmemişsin.” diye takıldı Sevgi. Söz verdim, bahsediyorum:) Geçen hafta arabada yol arkadaşı olduk; tâ Polatlı’dan kalkıp sabah erken saatte bizim arabaya yetişmesine şaşırıyorum. Azim böyle bir şey… Meslektaşız ayrıca; yavaş yavaş arkadaş da oluyoruz:) Yürüyüş arkadaşı olmak başka bir şey, “arkadaş” olmak daha başka bir şey… Aslında Sevgi’den söz etmişken Gönül Hanım’ı da yazmak isterim… İlk yürüyüşte ve sonrakilerde uzun zamandır tanışıyormuşcasına yakınlık duyduğum ve konuşabildiğim bir arkadaş da o… Ve Nedim Bey… Ekibin en arkasında yürüyen o; yorulanlar ona emanet gibi :) Onun sükûnetini seviyorum. Sorduğum her soruya ciddiyetle yanıt almayı bir de… 

(Cep telefonumun şarşı bittiği için fotoğraf makinesi görevini yerine getiremedi. Nedim Bey’in Picasa’ya atacağı fotoğrafları bekliyorum; bazılarını buraya ekleyeceğim. Ek: Sahiplerinden izin istemediğim için Nedim Bey’in çektiği fotoğraflardan sadece genel nitelikli birkaçını küçülterek buraya aldım.)

Şimdilik birinciliğim geçen haftaki Çamkoru gezisine…

EK (26 Ağustos):

Bu yürüyüş, Kültür, Turizm ve Çevre Gazetecileri Derneği (Külturçev) de katıldığı için, onları merkeze alan bir haberle, Hürriyet Ankara ekinde yer almış. Grubun mail trafiğiyle haberim oldu. [Ben 15 yazmıştım, 18 km. yürümüşüz :)]

“Hâce-i evvel” Ahmet Midhat’ın tâ Tanzimat yıllarında kendine biçtiği misyon ve gerekçesiyle ilgili bir özet bilgiyi yorumsuz aktarmış olayım. Oğlu, Ahmet Midhat’a çok sayıda eser yazmış olması dolayısıyla bir soru yöneltir. Ahmet Okuduğum kaynakta (Ahmet Midhat Efendi’nin doğumunun 150.yıldönümü için TDK’da düzenlenen toplantıda yapılan konuşmalar Türk Dili dergisinde özel ve hacimli bir bölüm olarak yayınlanmıştı.) Hamza Zülfikar, Ahmet Midhat’ın yanıtını özetleyerek aktarmış, ben de o haliyle notlarım arasına almışım:

“Bu cevabında Ahmet Midhat Efendi, kısaca, edebî sayılabilecek hiçbir eser yazmadığını, çünkü o sıralarda memleketin nüfusunun yüzde doksan dokuzunun edebiyattan anlamadığını, kendisininse, çoğunluğa seslenmek, onları aydınlatmak, onların dertlerini dile getirmek istediğini, nüfusunun yüzde doksandokuzu koyu bilgisizlik içinde olan bir memlekette, en basit düşünceleri sökemeyen kimselere edebî eser vermenin aç bir kişiye meyve ikram etmek kadar anlamsız bir davranış olacağını söylemiştir.” (Türk Dili, Ahmet MidhatEfendi Özel Bölümü)

Reşat Nuri’nin görev dolayısıyla da olsa bir istasyondan diğerine yol aldığı gezilerine dayandığı için “gezi” türünün bir örneği midir; Reşat Nuri’nin Anadolu’daki görevi sırasında yaşadıklarına dayanan bir “anı” mıdır; Reşat Nuri’nin dikkatine takılan ayrıntılar üzerine kişisel yaklaşımlarını içeren, bolca anektodla bezenmiş bir “deneme” midir?

Bu sorunun yanıtı bende yok. Ezber bilginin ne dediği de önemli değil…

Kendisi, “son senelerde not ismi altında alıp yürüyen seyahat edebiyatı” ifadesini kullanıyor ve örnekliyor: Avrupa notu, Amerika Notu, Anadolu notu, yol notu, deniz notu vs. vs.

Yazar, kitabının, yolculukları sırasında bir nedenle doğan boşluklarda (kara, yağmura yenik düşüp bir mekânda mahsur kalmak; araba bozulması vb.) “vakit öldürmek” için, eline geçen kağıtlara düştüğü notlara dayandığını söylüyor:

“Bunların bir kısmı kaybolup gitmiştir. Fakat çantamın bir köşesinde birikip kalmış olanlar da bir tomar meydana getirecek kadar çoktur.

Seyahat kitap ve makalesi yazmak, son senelerde bütün dünyada bir moda haline gelmiştir. Ömrümde bir kere de ben de kendimi modaya uydurarak bu notlardan bir yazı serisi çıkarmayı düşündüm.”

Kitabı elinize aldığınızda kronolojik bir akış, belirgin yer ve zaman kayıtları bulamıyorsunuz. Ancak son sayfaya geldiğinizde, beyninizde Anadolu’nun renkli, biraz saf, biraz kurnaz, biraz acınası, biraz derviş gönüllü vb. insanlarıyla örülü rengârenk sıcaklığını hissediyorsunuz.

“Ne söylüyordum? Notlarımda zaman ve yer kaydı gözetilmemiştir. Aralarında üç beş yıl farkı bulunan bu kâğıt parçalarından hangisinin eski, hangisinin yeni olduğunu kendimi zorlamadan hatırlamak zaten mümkün değil gibi…””

Anadolu Notları, içinden rayların geçtiği bir kitap aynı zamanda… Tren yolları, bu kitabın ana kahramanlarından… Reşat Nuri, hemen tüm yolculuklarını bir istasyondan diğerine yapıyor. Çağrışımı hüzünlü iki sözcük, Anadolu Notları’nda sık geçiyor: İstasyon ve otel…

1930’larda otomobiliyle, balosuyla, otorayıyla değişen bir ülke profiline de tanıklık etmek mümkün Reşat Nuri’nin notları aracılığıyla…

Adana’da grip salgınının ağır geçmesinin ve ölümlerle sonuçlanmasının anlatıldığı sayfalarda, geçen yılki “h1n1” paniği aklıma geldi.

“Andaval”ın bir yer adı olduğunu ve “andavallı” sözcüğünün nereden kaynaklandığını da Reşat Nuri’nin notlarından öğrendim. İlginç olur diye yazacaktım ki Google amcam yüzlercesini karşıma çıkardı…

Otorayla ilgili bilgi ve yazarın bir değerlendirmesi ilgimi çekti. Ayrı yazacağım.

Bolca gülümseyerek ve ilginç ayrıntılar öğrenerek tamamladığım bir kitap oldu.

[EK/24 Ağustos:

"Reşat Nuri Güntekin'in (1889-1956) Anadolu'da dolaşırken izlenimlerini ve düşüncelerini kaydettiği denemelerden oluşan Anadolu Notları (c.1,1936,c.2,1966), insanı yerleşik düşüncelerinden şüpheye düşürür. Onları yeni baştan, farklı çevrelerdeki insan-çevre ilişkisi açısından düşünmeye sevkeder. Yazarın roman ve hikâyelerinde, tiyatro oyunlarında görülen ironisi ve tenkitçi bakış açısı denemelerde de bulunmaktadır." (İnci Enginün,Cumhuriyet Dönemi Türk Edebiyatı, 2001, s.385)]

İlgimi çeken yanı, meselâ bir yaşlı teyzenin, “Dünyaya ölmek için geliyoruz.” türünden yaptığı hayat özeti değil… Memleketimden insan manzaraları oluşu… Hayatı yalınlığı içinde iki soluk arasında nasıl algıladıkları, yaşadıkları… Çünkü ana gerçekliğin, tüm katmanlarından arındırılmış basitlikte olduğu yönündeki düşüncemi pekiştiriyor. Bazen yalnız bir yaşlı, bazen yalnız bir çift yaşlı… Genelde köy insanları, “eski toprak”lar…

Tam da bir göl kıyısında eski teknesi ve huzuruyla yaşayıp giden yoksul balıkçı kıvamında… Bizler de hayatın iddiaları, yarışları, meydan okuyuşları içinde heba olduktan sonra, yaşlılığı öyle bir göl kıyısında sükûnetle geçirmeyi hayâl eden “kahramanlar”!…

Hızlı tren keyfiyle birbuçuk saatlik bir yolculukla gittik Eskişehir’e ve döndük. Yaygın adıyla Doktorlar, resmî adıyla İsmet İnönü Caddesi’ni gördük; ama asıl, Adalar bölgesinde soluklandık. Porsuk Çayı, çevresindeki kafeler ve üstündeki köprülerle aklımıza ilk Antakya ve Asi nehrini getirdi. Asi buraya göre öksüz kalmış gibi… Porsuk Çayı’nın gördüğümüz bölümü daha sahiplenilmiş, yaşam alanının bir parçası haline getirilmiş, çevresi yemyeşil ve üstelik sakız sardunyalarla süslenmiş… Strazburg’da Ren’de gördüğüm türden tekne turu burada da varmış.

Tarihî Odunpazarı evlerini gördük. Geçen hafta Hamamönü’ndeki eski Ankara evlerinin restorasyonunda gördüğüm tek renklilik ve bir örneklikten farklı olarak, buradaki evler rengârenk ve daha kendilerine özgüydü. Ortak nokta, ferforje ve çiçeklerin bu tür düzenlemelere kattığı otantik etkide saklı…(Bölgenin tarihî kimliği ve düzenleme çalışmalarıyla ilgili meraklısı için geniş bilgi şurada…) 

Hafız Ahmet Efendi Konağı’nın bahçesinde dinlendik; bu 300 yıllık konağın sahibesi Gülşen Hanım’dan Hafız Ahmet Efendi ve Atatürk’ü ağırlayışı hakkında bilgi aldık. Konağın avlusunu çok beğendim. Binayı ve müştemilâtı aynı zamanda ailenin evi olduğu için gezmemiz mümkün değildi. Aynı sokakta, Eskişehir’in “eski”lerde kalan fotoğraflarının sergilendiği “fotoğraf evi”ni gördük.

Kurşunlu Camii’ni geçip “müze restaurant” olarak hizmete açılan Osmanlı Evi’ni gezdik. Görkemli bir bina… Ermeni usta/ustalar elinden çıkmış. Ahşap kısımları ve yine ahşap tavan süslemeleri dikkat çekici… Muğla’da restore edilmiş bir eski “muğla evi”ni gezmiştik. Restaurant dışındaki oda düzenlemesi aynı kültürün uzantısı olarak aklımıza doğrudan o mekânı getirdi.

Odunpazarı evlerinin olduğu bölgede bir mevlevihane ve bazı mevlevî “dede”lerine ait türbeler de vardı (Google için not: İncicilerin dedeleriyle alakası yoktur!!!). Şeyh Edebalı’nın türbesi de aynı bölgede…

Gara yakın yerlerde de gezindik. Espark’ı Ankamall’e benzettik. Bahse değer ve iyi ki önerilmiş dediğimiz bir mekân olarak Haller Gençlik Merkezi’ni söylemeliyim. Eski, loş, otantik bir yeme içme, soluklanma alanı…

Eskişehir’de sıcaklık kaç dereceydi bilmiyorum. Bildiğim, gün boyu dışarda ve hareket halinde olmamıza rağmen, yeşili bol güzergâhlardan geçtiğimiz ve terlemeden günü sonlandırabildiğimiz…

Ha bir de değişik eylemlilikler içindeki insanları betimleyen  heykeller, heykeller, heykeller….

Güzeldi işte… Bir çırpıda yazmak istediklerim bu kadar galiba…

Not:

Geçen hafta FF’ye “Eskişehir’de bir günü keyifli geçirmek ve biraz da şehir hakkında bir fikir edinmek üzere zamanı iyi yönetebileceğimiz bir program önerisine ihtiyacımız var.” diye yazdım. Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’nin öğretim kadrosunda yer aldığını bildiğim ve FF’den merhabalaştığım Ebru Baranseli, bugün bize gayet iyi kılavuzluk eden bir günübirlik program gönderdi. Yukarıya düştüğüm notların geneli, o program doğrultusunda oluştu.

Bu kez, notlarım fotoğrafların altında:

Güneşi, Ankara’nın sıcağında kavrulmak yerine, böyle çam dallarının arasından süzülürken görmek tercih sebebidir:) 

Rehberimiz Selami Bey (Ankara Trekking) öğretmen değil; ama genelde herkesin ona “hocam” diye seslendiğini gördüm. Doğaya ilişkin soruların yanıtları da onda… Aralarından geçtiğimiz ağaçların “sarı çam” olduğunu ve bunu gövdelerinin renginden aldığını, hatta kuruyan dalları düştüğü için “kendi kendini budayan” bir ağaç olarak nitelendirildiğini ondan öğrendim. 

Bir araçla geldiğimiz Çamkoru’da, yürüyüşümüzün başlarında Elmalı Göleti’nde mini bir soluklanma ve fotoğraf faslı…

Ormanda böğürtlen toplama keyfi… Kokulu ve lezzetli…

İniş çok keyifliydi… Dik yerlerden inerken manzaranın güzelliği daha bir fark edilebiliyor. (O inişi gerçekleştirrebilmek için önce çıkmak gerekiyor tabii…) 

Karede bir tiyatro oyuncusu ve bir opera sanatçısı… Asuman Bora ve Ali Yılmaz… Yürüyüşe katılanların yaş ve meslek yelpazesi geniş… Bugün katılanlardan birine mesleğini sordum; genel duruşu kadar mütevazı bir yanıt geldi: Ankara Üniversitesi’nin öğretim üyelerinden bir prof.dr. Yalnızlığı kalabalıklardan daha çok seven ben, yürüyüşten hiçbir şekilde beklemediğim “sosyal açılım”a da uzak kalmayacağım galiba. Farklı alanlardan nitelikli insanlarla tanışmak da güzel bir kazanım…

Dönüş yolunda, açık alandan geçerek Çamkoru Orman İşletme Şefliği’ne geldik. Cümbüş eşliğinde türküler, şarkılar…   

Bu, ikinci yürüyüşüm… İlkine göre bir parça daha rahat ve çok daha güzeldi. Haftaya neresi var, merak ediyorum.