“Çocuksun sen, büyümek yakışmazdı hiç
Gülüşünün kokusuyla yeşerdi bu elma ağacı”(Ahmet Telli)

Ekranda, Huysuz Virjin belgeseli (“Tek Başına”, Habertürk)… Okulun gazetesi için “günce”leri tararken kulağıma bir sözü çalındı ve tabii, günce, gazete, zaman kavramları bir anda yok oldu… Çünkü, Huysuz Virjin, çocukluğunun, Trabzon’da Yenicuma Mahallesi’nde taşlıklı güzel bir evde geçtiğini söyledi. Epeyce bir yaş farkı olmasaydı, çocukluk arkadaşlarım arasında o da var mıydı diye düşünürdüm… :)

Yenicuma, benim büyüdüğüm mahalle… Adını, Fatih’in 1461’de Trabzon’u fethedişinden sonra camiye çevrilen kilisenin bulunduğu mekandan alıyor. Avlusunda koşturmuşluğum, içinde “kuran kursu”na gitmişliğim var. Yanlış mı hatırlıyorum diye şimdi baktım; cami ile ilgili olarak Trabzon Valiliği’nin sitesinde şu bilgileri gördüm. Hem de böylece, çocukluğumun Yenicuma Camii’nin kilise iken adının Haghios Eugenius  olduğunu ve “Trabzon’un kurtarıcı ve koruyucu azizi Eugenios”den geldiğini öğrenmiş oldum.

Trabzon ve Antakya’nın hayatıma kattığı ortak değer; kültürlerin, inançların, hayata bakışların ortak paydalarına dönük algımdır… Empati iyidir.

Not: Yaşamın Kıyısında filmi için buraya notlar düştüğümde, “Trabzon, sana dair yazmak sonraya.” demişim… Evet, sonraya… Yaşlandıkça belleğin en çok hatırlayacağı şehir ne de olsa orası…

“Yazmasam çıldıracaktım.”

“Yazmasaydım çıldıracaktım.”

“Yazmasaydım çıldırabilirdim”

“Yazmasam deli olurdum.”

“Yazmasam deli olacaktım.””

“Yazmasam ölürdüm.”

En hoşu da doğrusunu belirtmek için yazılan tümcelerde saklı:)

“Sait faik‘e ait sözdür. doğrusu ‘yazmasam deli olacaktım’ öbeğidir.” (İTÜ Sözlük)

Ekşi Sözlük‘te “Sözün aslı ise “yazmasam çıldıracaktım”dır.”

tümcesi ile, aslında doğrusu kendisinden birkaç “entry” önce kaydedilmiş şu metin arasında sadece sekiz dokuz tümce var:

“Söz vermiştim kendi kendime:Yazı bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da, bir hırstan başka ne idi? Burada, namuslu insanların arasında sakin, ölümü bekleyecektim;hırs, hiddet neme gerekti? Yapamadım. Koştum tütüncüye, kalem, kağıt aldım.Oturdum. Adanın tenha yollarında gezerken canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak için cebimde taşıdığım çakımı çıkarttım. Kalemi yontuktan sonra tuttum öptüm. Yazmasam deli olacaktım…”(Haritada Bir Nokta)

Ayşe Böhürler’in Yazmasam Ölürdüm kitabının tanıtım yazısında Fatma Karabıyık Barbarosoğlu’nu referans alsaydım –ki birikiminden ötürü alırdım- da hata yapmış olurdum demek ki:

“‘Yazmasam ölürdüm’ ifadesi Sait Faik’in, Haritada bir Nokta isimli hikayesinde yer alıyor.”

Ana düşünce: Kitap okumak her zaman iyidir. Google amcamın kafasını karıştıranlar sanıldığından fazla olabilir.

Yapı Kredi Bankası’nın doğum günü kartlarındaki dilekler bildik; ama, düzenlemesi güzel…Teşekkürüm de bu maili tuşlayan parmaklara olsun; yoksa o da mı otomatiğe bağlı ve  dilekler binlerce insana gönderilenler kadar mı özel? :) Olsun… Sözü özelleştirmeyi başaracak olan da muhatabıdır sonuçta…

“Meclis-i erbâb-ı dil bir lahza sensiz olmasın
Hürmetin inkâr eden alemde hürmet bulmasın”(Nef’î)

Yaşta yol aldıkça bazı sevinçler anlamını yitiriyor sanıyorsunuz; ama ille de “var böyle bir sevinç” vurgusu yapan bir beyit, bir kart, bir kitap vs. telefonda ulaşan bir ses, hatta yepyeni bir telefonla karşınıza çıkılınca, tüm yaşlarınız geriye gidebiliyor…

Yazın balonla Ürgüp semalarında dolaştığımız, bu öğretim yılında da ortak bir projenin heyecanını paylaştığımız  iki arkadaşım bir kart hazırlamış bana. “Bunu tarayıp blog’a alırım” dedim, izin verdiler:) Sayfalardan birini içinde “blog” geçtiği için seçtim. Elifin Günlüğü’nü severek okuduklarını biliyorum ama iki çarpı da az değil mi? :) Teşekkürüm en içteninden olsun…. (Sorulu sayfayı ayrı bir blog girdisi olarak yazıp yanıtlayacağım, söz…)

Bir sayfa daha seçip bırakayım; çünkü, hepsi birden şımarıklık göstergesi sayılabilecek kadar güzel… Zümrenin nescafe’ci ve sınıf dışında en sessiz öğretmeni sıfatıyla payıma düşendir:

Aynı yıl, aynı süreçten geçerek göreve başladığımız ve “bu da geçer yahu” ortak duygusunda buluştuğumuz ehl-i gönül arkadaşımın Nef’î’den seçtiği beyit için ne diyebilirim ki… Beyit yukarda söylüyor zaten…

Not:Bir büyük olarak kendinize dönük bir  doğum günü algısının çok dışında olduğunuz için, yeğenleriniz, “doğum günü pastası yemedik” deyince kendinize geliyorsunuz da geç kalmış oluyorsunuz, ne yazık ki…

Ekranda Beyaz Show ve Beyaz’ın doğum günü pastası… Aynı günün çocuklarıymışız demek ki…

Ve tabii İstiklal Marşı ve  12 Mart Muhtırası…

“Unutma yağmurun yağdığı kadar ıslaksın
Güneşin seni ısıttığı kadar sıcak.
Kendini yalnız hissettiğin kadar yalnızsın
Ve güçlü hissettiğin kadar güçlü.” (Can Yücel)

Eh, yeni yaşın eşiğinde, unutmamalı o zaman…

Skeçler arasındaki sözlü ve müzikli geçişler, tv’den bilinen yapısıyla sahnede de korunmuş. İki skeçi daha bir ilgiyle izledim: Birinde, “Kontrolsüz teknoloji”nin hayatın kaydını tutup, hayatınızın sonrasını nasıl kaydırabileceğini görüyorsunuz; diğerinde, gıda ile birlikte asla çökmeyeceği vurgulanan “ölüm sektörü”ne mensup mezarcının pragmatist dünyasında, potansiyel getirisi olan bir nesneden öte bir değer taşımadığınızı…

Daha önce Artiz Mektebi dolayısıyla yazmıştım. Ben espriyi biraz daha derinden söyleyen, öyle kocaman puntolarla bağırmayan haliyle daha çok seviyorum. Genelde geniş kitlelere seslenen oyunlarda, bu pek revaçta olmuyor. Kendim için bir tercih yapsaydım, izlemeyebilirdim; amaç, ÖSS bebesinin stres atmasından ibaretti… Galiba işlevini yerine getirdi; öyleyse değdi…

EK:

Oyun başlangıcında gösterilen fragmanla ve arada sunucunun bir hatırlatmasıyla, ekibin Çok Film Hareketler Bunlar adıyla çekilen filmi tanıtılmıştı. Filme ilişkin bir “sosyal medya” uygulamasına dönük eleştiri dikkatimi çekti. Şurada…

 Tanıtım bilgilerini, broşürden aynen aktarıyorum:

“900’lü yıllardan 2000′li yıllara kadar tarihte önemli izler bırakan kişilerin heykellerinden oluşan sergi, ziyaretçilere hem eğlenceli hem de öğretici bir etkinlik deneyimi yaşatıyor.

Sergide; Atatürk’ün 1935yılındaTBMM’de kürsüdeki konuşma sırasında duruşu, Fatih Sultan Mehmet, Kanuni Sultan Süleyman, Yavuz Sultan Selim, Latife Hanım, Mimar Sinan, Yunus Emre, İbn-i Sina, Farabi, Fuzuli, Cengizhan,Timurlenk, Atilla, Alparslan, Kont Kaliostra, Sati Kazanova, Baron Munchausen, I Katarina, I Peter, II Katerina, Çar II Aleksandr, 15. Louis, Markiza de Pompadour, Lenin, Karl Marks, Gorbaçov, Boris Yeltsin, Brejnev, Elvis Presley, Dostoyevski,Terminator-3′teki haliyle Arnold Schwarzenegger, Şeyh Şamil, Beatles Grubu üyeleri, Farabi, Napolyon, Leonardo da Vinci, “Korkunç Ivan” ve “Deli Petro” diye bilinen Rus Çarları, Hürrem Sultan, gerçekte erkek olduğu halde hayatının son 35 yılını kadın kıyafetleri ile geçiren Fransız ajanı D’eon, Osman Gazi, Kemal Sunal ve Levent Kırca gibi ünlü kişilere ait heykeller yer alıyor.

Sergi, Hitler’in balmumu heykelini, Stalin’in balmumu heykeliyle buluşturması açısından da ilk olma özelliği taşıyor.

Sergide ilk olma özelliği taşıyan bir başka nokta ise dünyada ilk kez, kişiye özel kalıp çıkarılıp balmumundan el ve ayak heykellerinin yapılabilmesi. Ayrıca malzemesi polyesterden yapılan kişiye özel el heykellerinden abajur da yapılabiliyor.”

Tanıtımı yapan genç kızın sunumu ilgimi çekti ama olması gereken, örnek bir performans olarak değil… Çok ciddiydi, sunduğu bilgiye hakimdi ve hatta arada bir benim dayanamayıp, onu gülümsetmeye dönük tek tük tümcelerime de gülümsedi… Buraya kadar iyi… Kötü olan şu ki bence o da yapmamalı: Her heykelin başına geçtiği anda, o heykelin temsil ettiği kişi hakkında tarihten sözlüye kalkmış bir öğrenci ciddiyetine bürünüyor; tek düze ve hiç teklemeden anlatıyor ve çok duygusuz, kimliksiz bir sunum yapıyor. Marks’ı anlatırken de, Kemal Sunal’ı anlatırken de, “geyik muhabbeti”nin çıkış öyküsünü anlatırken de ses, tonlama, duruş, jest, mimik hiç değişmiyor.

Bilmem ki, belki bu da bir başarıdır; belki hep aynı şeyleri anlatmanın getirdiği mekanikliktir. Ama öyle olsa, öğretmenlerin işi ne zor olurdu. Ola ki bir gün yolu bu sayfaya düşerse, ona önerim, güzel yüzüne gülümsemenin çok yakışacağıdır ve strateji değiştirerek, konuklarının verdiği ipuçlarını değerlendirerek yeni anlatım yolları denemesidir. Mesla, biz iki kişiydik, ilkokul öğrencisi yeğenim ve ben… Yalancı Baron’un öyküsü, yeğenime göre de anlatılabilirdi.

Girişin hemen yanında, duvar dibine çömelmiş bir elektrikçi vardı. Onca tanıdık ismin arasında, bir de çalışan sıradan insanların örneği olarak düşünülmüş diye içimden geçirmiştim. Değilmiş. Aslında, heykeller daha geniş salonlarda sergilendiğinde, o elektrikçi vatandaş heykeli, diğerlerinden daha uzakta bir yere konumlandırılıyormuş. Çok da sahici durduğu için, birçok insan, ona yer sorabiliyor, kolaylık dileyebiliyormuş :)

Ankara’da olup da yolu bir şekilde Etlik’e düşenlere, Antares AVM’deki bu sergiyi öneririm.

Not: Birgül Hanım’ın yorumundaki linke tıkladım ve sergiye ait güzel fotoğraflar gördüm. Bir de çok şirin bir bebekle karşılaştım, “kelebek olma yolunda bir kurtçuk”muş:)

Fotoğraflar şurada

“-Sen çirozsun, Pınar palamut.
-Palamut yenir mi?
-Evet yenir. Çiroz, sıska, kuru; ipe asılıyor. Palamut, tombiş, güzel yeniyor.
-Demek sen beni ipe asacaksın. Pınar’ı yiyeceksin.”

Hadi bakalım; bu çıkarımla, a(dana), b(olu), c(eyhan), d(enizli), e(dirne) seçeneklerinden geçerek, Ankara’da düşünü kurduğun üniversiteye doğru yol aldığın, uzuuuuun, sağlıklı, dopdolu bir hayat, sana… :)

O gün hepsi benim için birer yazıları okunur internet figüründen ibaretti. Bugün, bir şekilde iletişim kurduğum, “insan”ı hissettiğim, düşüncelerine dokunabildiğim, ne dediklerini merak ettiğim ve izlediğim kişiler, onlar ve daha birçokları…

Teşekkür ederim Sunipeyk, Elifin Günlüğü’ne ilişkin tanıtımınız için… Gerçekten içimden geçen duygunun en yalın ve içten karşılığı “sıfatsız” bir teşekkürdür:) (Sunipeyk’in yazısı şurada…)

Beni yıllar önce “Database” programıyla tanıştıran kardeşime dün dediğim gibi, ben bilgisayarın bilgiyi işleme  olanaklarını çok sevdim. Bir de kazandırdığı güzel düşünce dostluklarını…

“Marifet iltifata tabidir/ Müşterisiz meta zayidir.”

Şımarıklık yapayım; keşke, o yazının yorum bölümüne düşülmüş bir not olsaydı… (İletişim formu üzerinden gelen mailleri, gönderenlerin kişisel tercihleri olarak algıladığım için, bazen blog açısından çok çok hoşuma gitse de buraya taşıyamıyorum.)