izi kalan metinler... (.... -11.yyıl) SÖZLÜ EDEBİYAT Destanlar: Yaratılış Destanı (Altay-Yakut); Alp Er Tunga Destanı (Saka); Şu Destanı (Saka); Oğuz Kağan Destanı (Hun); Bozkurt Destanı (Göktürk); Ergenekon Destanı (Göktürk); Türeyiş Destanı (Uygur); Göç Destanı (Uygur)
Geçiş dönemi 11.yyıl Yusuf Has Hacib, Kutadgu Bilig Kaşgarlı Mahmut, Divanü Lügatit Türk 12.yyıl Ahmet Yesevi, Divan-ı Hikmet Edip Ahmet Yüknekî, Atabetül Hakayık
izi kalan metinler... (1860-1896) Fotoğraf: Ali Sami Aközer (1889) Şiir / 1.Kuşak/ Şinasi (Müntehabât-ı Eş’ar), Namık Kemal (“Hürriyet Kasidesi”), Ziya Paşa(“Terkibi Bend”; Zafernâme; Eş’ar-ı Ziya ), Sadullah Paşa (“19.Asır”) / 2.Kuşak/ Recaizade M. Ekrem (Zemzeme I-III; “Nijad Ekrem”), Abdülhak Hamit Tarhan (Sahra; Makber; Divaneliklerim Yahut Belde) / (Tanzimat çizgisi dışında) Muallim Naci (Ateşpâre), Mehmet Celal (Adada Söylediklerim), Mehmet Eşref, Nigâr Hanım (Efsus I-II)
izi kalan metinler... (1896-1901) Şiir / Tevfik Fikret (Rübab-ı Şikeste), Cenap Şahabettin (“Elhân-ı Şitâ”), Ali Ekrem Bolayır, İsmail Safa (Huz mâ Sefâ), Hüseyin Siret Özsever, Hüseyin Suat Yalçın, Celal Sahir Erozan, Faik Ali Ozansoy, H.Nazım (Ahmet Reşit Rey), Süleyman Nesib [Servet-i Fünûn şairlerinin şiirleri bu dönemde daha çok dergi sayfalarında kalmış...]
izi kalan metinler...(1908-1922) Şiir / (Servet-i Fünûn döneminden gelen) Tevfik Fikret (Tarih-i Kadim; Haluk’un Defteri; Şermin), Süleyman Nazif (Gizli Figanlar), Ali Ekrem Bolayır (Zılâl-ı İlham; Ordunun Defteri), Hüseyin Siret Özsever (Leyâl-i Girîzân), Hüseyin Suat Yalçın (Lâne-i Melâl), İsmail Safa
Dışarıda yoğun kar yağışı ve aynı yoğunlukta, güzel bahar sabahlarına özgü kuş cıvıltıları… İki dikdörtgen saksıda en az 15 kuş… Cıvıltıları neşe ifade etmiyor; onlar için saksılara bıraktığım ekmek (kırıntılarının) kavgasındalar… Bir kırıntı için nasıl minik birer canavara dönüşebildiklerini de discovery channel modunda sergilediklerinde bizzat gördüm. devam
Kanaryacık her zamanki gibi bilgisayar başında rahat bırakmayınca, kameranın fotoğraf işlevinden yararlanıp arka arkaya çektim. Elim klavyeden uzaklaşmadığı için ürkmedi. Kendimi fotoğraflardan mümkün olduğunca çıkardım; arta kalan, kanaryanın kişisel tarihi için yeterli… Tavır olarak muhabbet kuşlarına benzedi iyice… (Fotoğraflar aslında net. Filtre marifeti…)
“Çünkü sen benim halamsın diye, ‘Kanarya benim de kuşum.’ diyebilirim, di mi hala?”
Bayramın en gürültücü ve dahi en sevimli ikilisi onlardı. Ufaklık bu haftasonu da konuğum… Nihayet kanaryayla iletişim kurmayı başardı… Yine gürültücüler ama çekilebilir cinsten… Çalışma alanımı işgal etmeleri dışında bir şikayetim yok… Şimdilik :) devam
Kanaryaya ait olan:
Kapağı her daim açık kafese sadece beslenme, dinlenme ve uyuma amaçlı girme; kapılar üstünde tüneme; dizüstü ve dosyalar üzerinde dikkat dağıtma; kahve fincanına sulanma keyifleri bitti… Artık o da hafta bitimlerini beklemek zorunda…
