Elifin Günlüğü

“Çocuksun sen, büyümek yakışmazdı hiç
Gülüşünün kokusuyla yeşerdi bu elma ağacı”(Ahmet Telli)

Ekranda, Huysuz Virjin belgeseli (“Tek Başına”, Habertürk)… Okulun gazetesi için “günce”leri tararken kulağıma bir sözü çalındı ve tabii, günce, gazete, zaman kavramları bir anda yok oldu… Çünkü, Huysuz Virjin, çocukluğunun, Trabzon’da Yenicuma Mahallesi’nde taşlıklı güzel bir evde geçtiğini söyledi. Epeyce bir yaş farkı olmasaydı, çocukluk arkadaşlarım arasında o da var mıydı diye düşünürdüm… :) devam

Hiç değiştirmeden eklediğim bu birkaç mailde, 17 yaşın tüm şekerliği, aymazlığı, cinliği ile yazılmış satırlarda, Avrupa’yla tanışmanın heyecanı da var, beni tatlı tatlı çatlatmak hainliği de… Aslında çok güçlü bir anlatımı olmasına rağmen, o da bir MSN’li olarak biraz bunu maillerine yansıtmış, biraz da klavye azizliğine uğramış.  (Fotoğrafları gruplayarak başka bir blog girdisinde tam bir yolculuk günlüğü oluşturmam için onun yorgunluğunu atmasını beklemek lazım gibi…Bir çırpıda anlattıklarını da benim toparlamam zor şimdi :) devam

Ve bizim köy… Kardeşimin çektiği fotoğraflar ilk anda bildik Karadeniz görüntülerinden farksız; bol yeşil, yemyeşil, bir parça isli puslu… Benim içinse tüm Karadeniz fotoğraflarından daha özel, daha güzel; çünkü, bizim köyümüzün hatta bizim bahçemizin fotoğrafları ve videosu… Tadımlık: devam

İzmir, bende her zaman çok özel bir şehir izlenimi uyandırmıştır. Gördüğüm ilk andaki izlenimim de böyle yüksek bir beklentiye dayandığı için belki, bir tür düş kırıklığıyla sonuçlandı. Güzel şehir, büyük şehir, deniz kıyısında bir şehir ama işte o kadar… Sonra, yavaş yavaş toparlandı ve güzel İzmir duygusu yerine oturdu. Yine de niyeyse, bambaşka bir şehir düşlemişim ben… devam

Minik ve rengârenk kuş tüylerinin, çok yavaş ve ritmik hareketlerle alçalarak, yükselerek, sağa sola kayarak havada uçuştuğunu düşünün… Kapadokya’da, Aşk Vadisi’nin üstünde, aynı anda ve farklı yüksekliklerde bir dolu balonun süzülüşü, tam da böyle bir yumuşaklık hissi uyandırıyor. Bütün sevdiğim anlar için kullandığım sözcüğü, şimdi bu görüntü için de kullanacağım. Masal gibi…

(Bu fotoğrafın netliği benim maharetim değil, havadaki süzülüşün yumuşaklığına bağlı tamamen)
devam

“Ömrümün Akdeniz köşesinde”ki diğer şehir…

İlk gidişim turistikti; Ashab-ı Kehf, Kız Kalesi, Cennet ve Cehennem, Astım Mağarası vb. İkinci gidişim, bir sempozyum içindi, anneler gününe denk gelmişti. “Okulumda sadece sen yoktun, anne.” Ama sonrası güzel oldu: Konuk gittiğim fakültede çalışmaya başladım ve kızımla “Orası bizim masalımızdı.” dediğimiz yılları geçirdik. devam