Elifin Günlüğü

“Herkesin dünya dediği şey, bütün ruhların uğramak zorunda olduğu bir işleme istasyonuydu. Islah sürecinde bir adımdı. Ham petrolü, benzin veya gaza çeviren ayrım kulesi gibiydi.” (Tekinsiz)

Chuck Palahniuk, Dövüş Kulübü’yle sarstığı beyinleri, Tekinsiz ve diğer romanlarıyla rahat bırakmamaya kararlı görünüyor. Funda Uncu’nun çevirisiyle okudum. Yer yer midemin kalktığını hissettim. Bedenin kalp ve beyin terimleri, belli ki, tüm anlatılacaklara kafa yorsun diye,  tamamen okura bırakılmış; kitaba, bağırsaklardan başlayarak belden aşağı ne varsa yerleştirilmiş. devam

Jim Carry’nin Truman Burbank rolünü üstlendiği Truman Show’la ilgili güzel bir yazı okumuştum; Nazan Bekiroğlu’nun, “Dünya Platosu”… Başka yazılar da, internet yorumları da… Hepsinde, ortak vurgu,  bu filmin, televizyon dünyasının kendine özgü sisteminde, getirisi yüksek bir proje mantığı içinde, bir insanı nasıl harcayabildiğinin etkileyici bir örneği olduğuydu.

Gerçek bir insanın, kurgulanmış bir dünyada, kendisini inandırıcı bir biçimde canlandırabilmesi de ancak, kurgunun farkına vardığı ana kadar geçerli olabilecektir. Truman, 30 yaşında her şeyin farkına vardığında, ya başkalarının projesine devam edecek ve oyunu sürdürecekti ya da kendi gerçeğini yaşamayı seçecekti. Bekiroğlu’nun söylediği gibi:“Film aslında koptuğu yerden başlıyor.”

devam