Birinci adam, çeviriyle geçimini sağlayan, hayatı yaşamaktan çok sözcüklerde anlamaya çalışan bir yetişkin… İkinci adam, inşaat sektöründe yer alan, hayatı sinir uçlarında, bedeninde yaşayan bir yetişkin... İkisi, her daim birbirini tamamlayan iki iyi dost. Genç kız, onların sakin hayatına düşen bir yaşam sevinci; ABD’de yaşayan arkadaşlarının kardeşi; anne ve babası öldüğü için onlara iki yıllığına emanet bir üniversite öğencisi… Ve olaylar gelişir…
Bir kitabı almaya yeterli sayılabilecek büyülü sözcüklerden biri benim için pekâlâ “Kafka” olabilir. Üniversiteli yaşlarımın vazgeçilmezlerindendi. Dost’ta Gerd Schneider imzalı Kafka’nın Bebeği’ni görünce hiç tereddüt etmedim. Almamla bir solukta okumam arasında geçen zaman da 24 saati bulmadı.
Stefan Zweig’ın 1942’de ölümünden birkaç ay önce tamamladığı uzun ve sarsıcı öyküsü Satranç’ı bir solukta okunan kitaplardan... Başlarken, blog için sadece “okudum” kaydı düşmeye niyetliydim, çünkü öğrencilerimizin bu yıl okuyacağı ve yakında da sınavından geçecekleri bir kitaptı. İçindeki dört sayfa, Mine Hoca’nın söyleyişiyle “Ebenin gözü gebede olur.” misali yahut daha terimsel karşılığıyla “algıda seçicilik” gereği, nasılsa bu bilgi sorulmayacaklar arasındadır kanaatiyle “Bizi yaz!” dedi. Bloom’un “Hedeflerin Aşamalı Sıralaması”nı (güncelleme: Krathwohl-Anderson,2001) örneklemek için harika bir örnek vardı o sayfalarda:
… yahut Derdâ ve Derda; yahut otuz iki tekmili birden cinsellik, cinayet, şiddet, sadizm, mazoşizm, yeraltının karanlık adamları, tarikat, “karanlık” pub’larda yaşananlar, uyuşturucu, çocuk pornosu, İngiliz gizli servisi… Neredeyse, Tekinsiz’den tekinsiz çıkan bir kitap:)
Okul servisinin döne dolaşa okulu bulması rahat 40 dakikayı alıyor. Son iki hafta, sadece sabahları okuyarak serviste bir kitap bitirdim. En güzel yanı, sabahları bir ya da iki “büyülü” (Zeynep Oral’ın ifadesiyle) , alanlarında başarılı, farklı ve kayda değer insanlarla yolculuk yapmış olmam. [Quantumculara(!) öneririm!… Başarı hikayeleri yığınla öğütten daha güdüleyicidir ne de olsa...] Ben okuyarak tanıdım; Zeynep Oral’ınsa her biriyle bir nedenle yolları kesişmiş.
“Bu kadar saçma bir kitap okumadım.” dedi ve dakikalarca romandaki anne profilini anlattı. Merak edip okudum. Boris Vian yazmış: Yürek Söken. 1953’te yayınlanmış. (Okuduğum baskı: İthaki Yay.,2002) Mecazî anlam yüklü bazı kavramların somutlaştırıldığı bir “saçma”lıklar kitabı aslında… Hayatımızın acıtan gülünçlüklerinin birazcık düşündüğümüzde beynimizi acıtacak biçimde gözümüze sokulması…
Çok az kitabın dilini, “yanımda şimdi biri olsa da paylaşsam” duygusunda farklı bulurum. Petersburg (Andrey Belıy, 1913), içeriğini bütünleyen bir biçimde ironik bir anlatım diline sahip… Çevirmenin (Sabri Gürses) bilgilendirme notlarının sıklığının sıkıcılığı bir yana, çeviri dili keyifli; açıktan yahut inceden inceden dalgasını geçen, okurunu sürekli gülümser noktada tutan ve akan bir dil… (Söz düşmüşken, bakılabilir: Sabri Gürses'e Rusya'dan Ödül)
Dostoyevski’nin Beyaz Geceler’ini, Nihal Yalaza Taluy’un çevirisinden okudum. Petersburg’un sakinlerinin yaz dolayısıyla “sayfiyeye göç ettiği”, loş beyaz gecelerinden birinde, rıhtımda aylak aylak dolanan, mazbut bir geliri ve sıradan bir hayatı olan, hayatının tek rengi yaşlı bir hizmetliyle oturduğu yalnız evinde geceler boyu kurduğu hayallerden ibaret bir genç adam…
İtalya’da sadece bir akşam kitap okuma fırsatı buldum; ama gidiş ve dönüşte, havaalanında beklerken yahut uçakta bir romanı bitirmeyi başardım: Hiçbiryer’e Dönüş. Aklımda Dante’nin İlahi Komedya’sıyla bir yolculuk yapma düşüncesi vardı. Oya Baydar’ın yazdığı Hiçbiryer’e Dönüş’ün İtalya’nın 2011 Akdeniz Kültürü Ödülü’ne değer görüldüğünü bir kitap dergisinde okuyunca, tercihimi değiştirdim.
Çok güzel bir haberdi; ama okul bülteni havasına bürünmesin diye bloga almayı düşünmemiştim. İki saat boyunca mailleri kontrol ederek silmekten artık sıkıldığım noktada, tekrar karşıma çıkınca Devinim için kopyaladığım haberi, buraya da almaya karar verdim. Bilgisi de yorumu da sevinci de kıvancı da içinde:)
“2010 YGS VE LYS ANKARA 1.Sİ
ODTÜ GELİŞTİRME VAKFI ÖZEL LİSESİ devam
Sabancı Üniversitesi’nde gerçekleştirilen 8.Eğitimde İyi Örnekler Konferansı için bir günlük İstanbul yolculuğu… Bir parça soluk alma, tazelenme…
69 sözlü sunum vardı; ama sunumlar eş zamanlı olarak yapıldığı için, izleyebildiklerim sınırlı kaldı. Bir sunum oturumu da zaten kendime aitti. İlköğretim okullarına yönelik sunumlar, liseyle oranlanamayacak kadar ağırlıktaydı. Ayrıca, başka özel ve resmî kurumların sunum ve posterleri de vardı.
Bugünün güzel ayrıntılarından biri, telefonda Fürûzan ve Nursel Duruel’le konuşmaktı. İkisinin de saygı duyurtan bir mesafeleri ve konuşmayı sıcak tutan bir iletişim dilleri var.
Elimde, Kasım 2006 tarihli Kitap-lık dergisi… Dosya başlığı: “Füruzan ‘Parasız Yatılı’ 35 Yaşında”. Dergide yer alan söyleşi bizim için hoş bir tesadüf: Nursel Duruel soruyor, Fürûzan yanıtlıyor… Fürûzan, telefonda, okul söyleşilerini çocukların dünyasını da gösteren bir ortam olarak önemsediğini söylemişti. Nursel Duruel’in bir sorusuna verdiği yanıt da bu bilgiye/ ilgiye gidiyor gibi:
Dün, bol kahkahalı, epeyce eğlenceli bir drama programının öğrencisi olduk. ODTÜ’den Doç.Dr.Soner Yıldırım ve doktora öğrencisi, “aktif öğrenme” kapsamında dramadan yararlanabileceğimiz bir öğretim örneği sundular. Öğrencileri de bizdik.
Altı kalın kalın çizilen iki tümce aklımda:
“Öğretmenler öğretmenliği fazlasıyla ciddiye aldığı için öğrenciler onları ciddiye almıyor.” (“Ben olmazsam/ ben anlatmazsam öğrenci asla anlamaz, ben ne çok şey biliyorum yarabbim!” sınıfındaki öğretmenlere atfen…) devam
14 Şubat Dünya Öykü Günü için düşeceğim not bir proje ve paylaşım olsun.
Mine Hoca’nın Beşi Bir Yerde projesi, beş şehirde seçilmiş beş okulla ortak yürütülen, öğrencilerin başka şehirlere, başka statülerdeki akranlarına dokunacakları, hayatlarına farklı sesler katacakları etkileşimli bir proje olarak sürüyor. Her hafta aksatılmaksızın sürdürülen atölye çalışmalarında, çocuklar sadece yaratıcı öykü yazım çalışmaları içinde yer almıyor; anladığım kadarıyla, çevrelerindeki ayrıntılara da başka bir gözle bakmayı öğreniyor ve yazılarına yansıtıyorlar. devam
10.Yarıyıl Paylaşım Semineri için Denizli’deydik. Seminer notlarım yarına, “light” kısım bu akşama… Resimli Denizli günlüğümdür:)
Karlı kartpostal manzarasının içinde, gidişi de gelişi de sakin bir Ankara-Denizli yolculuğu… Zaman zaman arkadaşlarımla sohbette; zaman zaman Nazan Bekiroğlu’nun daha önce bahsettiğim Yol Hali kitabında, ilk meraklı okuyuşumdan arta kalan güzelim Ortadoğu gezi notlarına dalarak (sahiden yolda bitti); araya Afyon’da sucuk-ekmek faslı yaparak…
