Elifin Günlüğü

Okulda konuğumuz Sunay Akın’dı. “Tek kişilik gösteri”si başlamadan önce biraz sohbet ettik. Kendisini “meddah” olarak tanımlıyor. O gerçek bir hikaye anlatıcısı… Bu anlamda da sahiden bir meddah olarak nitelendirilebilir. Her bilginin bir hikayesi var ve Sunay Akın,  o hikayeler üstünden o bilgileri sahnede tüm albenisiyle yansıtabiliyor. Aksesuarı, perdeye yansıttığı görseller… Malzemesi, tüm bir uygarlık tarihinin bazen bir taşa, bazen bir metne, bazen bir oyuncağa bırakılmış görkemli izleri… devam

“Kadın” iki yazar “erkek”leri konuşursa… Bu yazarlar Ayla Kutlu ve Nazlı Eray’sa… Pek bir şey değişmez. Değişmedi yani… Ayla Kutlu daha kendi olarak, Nazlı Eray daha “televizyoncu” olarak konuştular ama bilinen “gerçek”lerden öte bir şey demediler. Sözü şehirlere getirdiler bir ara.

Nazlı Eray’ın penceresinde:

İstanbul, dişi; Ankara geçkince dişi; Konya, Sivas , Mersin ve özellikle Adana, erkek… Roma, kadın…

devam

Ekranda “Açık Şehir”… Açık Şehir’de “Dünyanın Öyküsü” ve Özcan Karabulut… Semih Gümüş, Doğan Hızlan ve Roman Kahramanları’nın yayıncısı Ömer Şükrü Asan… Edebiyatımızda öyküyü, Ankara Öykü Günleri’ni ve Dünya Öykü Günü’ne uzanan serüveni konuşuyorlar.

Özcan Karabulut geçen yıl Edebiyat Günü konuğumuzdu; Semih Gümüş, bu yıl Edebiyat Günü konuğumuz olacak; Doğan Hızlan’ı birkaç yıl önce Dil Bayramı konuğumuz olarak ağırlamıştık. Hoş bir duygu… devam

Bir metin okuması daha… 2010 Nobel Edebiyat Ödülü sahibi Mario Vargas Llosa’nın yazma tutkusunun başlangıcını anlattığı satırlarda soluklanma:

“Nasıl başladı yazma tutkusu bende? Uzun uzun anlatacak değilim. Daha ilkgençlik çağımda okuduğum romanlarda, şiirlerde, öykülerde bir gerçeğin ayırtına vardım. Bunlar, insanın varoluşsal gerçekliğini yansıtıyor, tanıklık ediyorlardı ona. Korku, özlem, düş, düşlem, tutku, kibir, gurur… gibi, insanın bin bir türlü halini anlatıyor, dahası bir anlam kazandırıyorlardı onlara. devam