Elifin Günlüğü

Ankara’nın sıcağına inat, Çamlıdere’de Çamkoru’da sarı çamların arasında, rüzgârı, hatta göreceli olarak serinliği yaşadığımız bir 10 kilometrelik yürüyüş daha… Geçen haftaki yürüyüşten farkı, gözlerimin daha bir yeşille yıkanması… Bu haftanın Penguen’inde ağaçlar dolayısıyla ormanı göremeyen bir “ayı” vardı; ben ağaçlara rağmen ormanı gördüm, kokusuyla birlikte yaşadım ve yaşadığımı hissettim:) Çok güzel bir doğa manzarasının içinde adım adım kayboluş…

Bu kez, notlarım fotoğrafların altında:

Güneşi, Ankara’nın sıcağında kavrulmak yerine, böyle çam dallarının arasından süzülürken görmek tercih sebebidir:) 

Rehberimiz Selami Bey (Ankara Trekking) öğretmen değil; ama genelde herkesin ona “hocam” diye seslendiğini gördüm. Doğaya ilişkin soruların yanıtları da onda… Aralarından geçtiğimiz ağaçların “sarı çam” olduğunu ve bunu gövdelerinin renginden aldığını, hatta kuruyan dalları düştüğü için “kendi kendini budayan” bir ağaç olarak nitelendirildiğini ondan öğrendim. 

Bir araçla geldiğimiz Çamkoru’da, yürüyüşümüzün başlarında Elmalı Göleti’nde mini bir soluklanma ve fotoğraf faslı…

Ormanda böğürtlen toplama keyfi… Kokulu ve lezzetli…

İniş çok keyifliydi… Dik yerlerden inerken manzaranın güzelliği daha bir fark edilebiliyor. (O inişi gerçekleştirrebilmek için önce çıkmak gerekiyor tabii…) 

Karede bir tiyatro oyuncusu ve bir opera sanatçısı… Asuman Bora ve Ali Yılmaz… Yürüyüşe katılanların yaş ve meslek yelpazesi geniş… Bugün katılanlardan birine mesleğini sordum; genel duruşu kadar mütevazı bir yanıt geldi: Ankara Üniversitesi’nin öğretim üyelerinden bir prof.dr. Yalnızlığı kalabalıklardan daha çok seven ben, yürüyüşten hiçbir şekilde beklemediğim “sosyal açılım”a da uzak kalmayacağım galiba. Farklı alanlardan nitelikli insanlarla tanışmak da güzel bir kazanım…

Dönüş yolunda, açık alandan geçerek Çamkoru Orman İşletme Şefliği’ne geldik. Cümbüş eşliğinde türküler, şarkılar…   

Bu, ikinci yürüyüşüm… İlkine göre bir parça daha rahat ve çok daha güzeldi. Haftaya neresi var, merak ediyorum.