Elifin Günlüğü

Sunipeyk, Hasankeyf’in Dünya Mirası listesine girebilmesi için gerekli kriterlerden 9’unu karşıladığını belirttiği yazısında, buranın sular altında kalmaması yönünde de bir duyarlık oluşturmayı amaçlamış. Benzer bir duyarlık çağrısını da bu sabah, Hakkı Ceylan’ın AzGezmiş sitesinde okudum:

“Hasankeyf ve Dicle Vadisi UNESCO Dünya Mirası İlan Edilsin“

“Hasankeyf Dünya Mirası olsun.”

 (Yorum ve fotoğraf:Feridun Özhan)

Görmediğim, dokusunu hissedemediğim bir belde için değilse de okuduğum, kültürel derinliğini hissedebildiğim bir belde için, “Gerçekten şart mıdır Hasankeyf’in sular altında kalması?” diye düşünmüşlüğüm çoktur. Ayrıntılı bir bilgim var mıdır? Hayır… TRT’de Hasankeyf insanları için oluşturulan yeni yerleşim yerlerinin ve dolayısıyla oralarda biçimlendirilen yeni yaşama koşullarının özendirildiği birkaç bölümlük bir belgesel izlemiştim. İzlerken de belgeselin tüm yapıcı iletilerine rağmen, Doğu’nun sarı-kahve tonlarındaki coğrafyasının hüzünlü yanını hissetmiştim. (“Halfeti’den Hasankeyf’e-Sudaki Umut”)

Bir iki ay önce, yukarıya içinden bir kareyi aldığım bir pps sunumunu, kısa bir kişisel notla birlikte posta kutumda bulmuştum (Yok, sunumu hazırlayan kişiden değil) :

“Neden bilmiyorum ama izlerken sizi anımsattı, görmenizi istedim… Sevgiler.”

Dolayısıyla, sunumu öylesine, sıradan mail pps’leri gibi değil, biraz da bana benzeyen, beni çağrıştıran ögelerin ne olabileceğini kestirmeye çalışarak izlemiştim. Bulduğum güzeldi ve tabii ki bana kalsın… Hazırlayan kişinin ayrıntılarına yoğunlaştırarak çektiği fotoğraflarda, taş oymaları ve yazılar çoğunluktaydı. “Bu taş ustalarının- bulabilirsek – ellerini öpmek gerekir. ”

“sevda derinlerdedir, oysa Ferhat
üstünü kazmada dağın” (hilmi yavuz)