Elifin Günlüğü

Tam da şöyle bir özetten içimde kalan bir ukdeye denk düştü: Hayatınızda yeni bir dönem açmışsınız; ama yeni bir kente geldiğiniz için zorunlu olarak, çalışma hayatınızda bir boşluk olmuş; daha kötüsü/ fena halde kıskandıranı, evinizde her daim bir proje hakkında konuşan biri var ve üstelik, projelerin neredeyse tamamı uluslararası ve üstüne üstlük ya Avrupa Birliği ya Birleşmiş Milletler, UNIDO, OECD bağlantılı vs. vs. (Biliyorum acayip bir ifade oldu; çünkü, içimden geçen de böyle soluksuz bir özetti.) Neredeyse ayda bir farklı bir ülkede farklı bir toplantıda biçimlenen bir hayat… Payıma düşenler, oralardan gelen güzel armağanlar;  ama ille de aklımda, onun yerinde ben olsaydım:) Yanında da değil, yerinde:)

Organize etmeyi ve planlamayı sevdiğim için hani anlasam müdahil olmak isteyeceğim ne çok sunum, proje, toplantı sözcükleri uçuşurdu havada… Sonra tekrar çalışma hayatına döndüm ve kıskançlığım biraz kayboldu. Bu defa da önceki çalışma hayatımın öğretmenlik dışında kalan yazı-çizi hikayelerini çok özler oldum. O da blogla bir nebze dindi.

Az önce arkadaşlarımla ortak proje metnimizi tamamladım ve fark ettim ki içimdeki hoş, mutluluk veren duygu, gidip tam dört yıl önceki imrendiğim o atmosfere kendisini eklemiş. Ukde gerçek olmuş. Gülümsedim. Hoşgeldin yeni yıl…