altı haftada altı dans dersi
Altı Haftada Altı Dans Dersi, bir romantik komedi örneği… “İzleyin, pişman olmayacaksınız.” ön bilgisiyle gittim, pişman olmadım; ama, mesela son izlediğim Kerbela kadar da etkilenmedim açıkçası…
Oyunun ritmik bir akışı vardı: Her yeni gün, yaşlı ve yalnız kadının kapısının çalınışıyla başlar; kadınla dans öğretmeni arasında tatlı bir çekişme içinde yüzleşmeler yaşanır; dostluk çizgisinde yol alındıkça, kalpteki yaralar deşilir ve sağaltılır; her sahne mutlaka dansla sona erer. Tüm bunlara, hatta duygulara eşlik eden, bulutlu ya da sakin gökyüzü altında uzanan deniz manzarasını da atlamamak lazım. Yaşam ve Tango oyununun iletisine benzer bir çizgide, yaşamla dansın buluşturulduğu ve bütünleştirildiği bir akış görülür bu oyunda da…
Cihan Ünal ve Nevra Serezli’nin oyunculuklarına ilişkin ne diyebilirim ki… Onları izlemek bile yetti. Her sahne geçişinde farklı bir dans örneği sergiliyorlardı. Güzeldi.
Başka… Yaşlı insanları anlamak… Tamam… Yaşlıların yaşama sevinçlerini, yaşama tutunma azimlerini alkışlamak… Tamam… Hadi küfürlü diyalogları da geçtim. Zaten çok yoktu; olan da aykırı durmuyordu. Yine de bir eksiklik duygusu… Yetmeyen şeyin adını nasıl koymalı? Ben galiba seyirciyi memnun etmeye dönük minik oyun kurnazlıklarını ya da kurgulamaları sevmiyorum. Öyle değilse bile, öyle hissettiğim sahneleri sevmiyorum. Bilemedim şimdi. Bir şey eksik kaldı işte…
Künye:
Yazar: Richard Alfieri; Çeviri: Yücel Erten; Yönetmen: Cihan Ünal; Koreografi: Mikel N. Vidhi; Dekor: Nilgün Gürkan; Kostüm: Faruk Saraç; Oyuncular:Nevra Serezli, Cihan Ünal
